Vandaag een afspraak in het VU. Gewoon controle dus niks geks. Meten, wegen, plaszakje plakken. Dietiste is ziek, op zich geen probleem, voeding gaat wel okay dus vragen stel ik wel via de email. Scheelt weer een half uurtje!

Dokter Bokenkamp wordt opgepiept dat wij er zijn en hij komt gelijk, dat gaat lekker vlot.
Maar dan gaat hij serieuzer en zachter praten dan normaal, mijn maag maakt al weer aanstalten om te draaien. De nierfunctie van Ruben wordt slechter en slechter en hij zit nu op het randje. Er hoeft maar iets te gebeuren (infectie, virus) en hij valt over het randje.
Dat betekent dat zijn nieren eruit moeten.  Hij vraagt of alle onderzoeken al gedaan zijn in het AMC.
Er moeten er nog 2 gedaan worden, dan zijn we compleet, vertellen we.
Een daarvan is de kinderchirurg, die zal Ruben bekijken waar mijn nier geplaatst gaat worden. Die afspraak hadden ze gepland op… 15 maart, Ruben zijn verjaardag. Dat vonden we niet zo leuk want Mariek en ik hebben allebei vrij genomen en Noreh mocht thuis blijven en dan gingen we samen wat leuks doen. Dus we hadden deze afgezegd en opnieuw laten plannen op 28 maart. Dokter Bokenkamp snapte dat wel maar gezien zijn nierfunctie moesten we er voor zorgen dat we die afspraak zsm konden regelen in het AMC. We moeten nu een beetje vaart gaan maken voor dat het te laat is en dan moet alles zo ad-hoc. Dat moeten we niet willen, en wij zijn het daar natuurlijk mee eens.  Hij zal zijn bevindingen ook gelijk delen met dokter Bouts van het AMC, en dat hij het beter vindt dat Ruben eerst gaat dialyseren omdat dit in zijn geval veiliger is, gezien de bloeddruk die ze maar niet onder controle krijgen…Shit zeg, dit hadden we niet aan zien komen. Althans niet vandaag, we dachten nog wel tijd te hebben maar het tij kan snel keren…

En als het dan al een slechte dag is…
Bij een controle afspraak hoort ook altijd, helaas, de bloedafname. Doordat de broviac niet meer volledig functioneert moet dit met een arm of vingerprik.
Wij geven altijd gelijk aan dat het altijd met een vingerprik gaat want Ruben bloed goed en veel, en een vingerprik is ietsje minder erg dan je ader in je arm.
Helaas gaat het prikken super slecht en moeten Mariek en ik onszelf onwijs inhouden om de 2 laboranten niet door hun werkruimte te gooien… Volgens hun moet het echt via de arm, en dat zal best kunnen omdat zijn fraxispiegel gemeten moet worden en dat kan dan niet via de vingerprik. Ze zoeken een ader in zijn rechterarm, ze prikken, maar prikken mis…
Ze zoeken een ader in zijn linkerarm, ze prikt en het bloed spettert eruit, haar arm en jas zitten onder. Ondertussen halen Mariek en ik alles uit de kast om Ruben af te leiden en dat gaat gelukkig redelijk. Ik zie 1 van de vele buisjes vol lopen met bloed dus het gaat goed.
Op een gegeven moment zegt de ene tegen de andere laborant: “Pas op met de buiswissel, anders trek je bijna de naald er weer uit.”  Dertig seconden later…naald eruit! Het bloed stroom uit zijn arm, Ruben zijn arm onder, laborant onder, vloer en schoenen onder…
De buizen zijn nog lange na niet gevuld. Marieke en ik denken allebei hetzelfde, wegwezen hier. Maar ja dan zitten we zonder uitslagen en dan moet hij morgen in het Gemini weer geprikt worden, ook geen goeie optie. Laten we nu maar doorzetten, ook al willen we het niet, maar dan met een vingerprik.
Dus prik nummer 3 in zijn vinger waarmee de rest van de  buizen worden gevuld.
Ik kan me een sorry van de laboranten niet meer herinneren, maar misschien wilde ik dat ook wel niet horen omdat ik zo snel mogelijk weg wilde met Ruben. Ik herinner me alleen wel dat ze zei, tijdens de vingerprik; “Goh hij bloed echt goed uit zijn vinger!”
Grrrrr…48…49…50…51…52…53…

Advertenties