Dat vroegen Marieke en ik ons gisteravond af… Zou dit het dan zijn, zijn we voor de komende jaren klaar met opnames en operaties?
Samen snotterend op de bank, proostend met een borreltje en een bak chips.
Het voelde een beetje als het afsluiten van een periode. En dat terwijl we er helemaal nog niet zijn want er is nog een hoop te overwinnen qua medicijnen, leren eten enz.

De operatie is goed gegaan, hij is verlost van 2 slangen. De openingen moet nog wel helen en sluiten maar jeetje wat is het fijn om niet meer de slangen en de daarbijbehorende openingen in de gaten te houden, te onderhouden en om dat alles knap weg te stoppen onder zijn romper.
De operatie zou een half uurtje duren dus wij bleven weer in de buurt van de verkoever hangen zodat als we gebeld werden, we in no-time bij Ruben waren.
Maar na zowat anderhalf uur liepen we brutaal zelf de verkoever op op zoek naar Ruben, op de giraffe-kamer lag hij niet dus we liepen door.  Daar stond een verpleegkundige te bellen;
“Hallo met de verkoever, de ouders van Ruben Buis mogen komen.”
“Ehh hai, we zijn er al…”
“Oh…zo… jullie zijn brutaal!”
Tja, dat vonden wijzelf ook wel maar we vonden het wel erg lang duren en we hebben een klein trauma opgelopen van de eerste keer OK toen ze ons te laat hadden gebeld.
ruben
Zoals hij de narcose in ging, kwam hij er ook weer uit. Overstuur.
Vanaf het moment dat hij verdovende zalf op zijn handen kreeg, zodat het inprikken van het infuus minder zeer doet, raakte hij overstuur.  Hij wordt natuurlijk ouder en wijzer en weet na de laatste operatie’s maar al te goed wat er staat te gebeuren.

Laten we hopen dat deze operatie de laatste was voor hele, hele, hele lange tijd. En was dit, voor de komende vele jaren, de laatste keer
dat we hem naar de OK hebben gebracht..
dat we hem rottig wakker zien worden..
dat je ziet dat hij pijn heeft..
dat we de geur ruiken van de OK die hij uitademt en uit zijn poriën komt..
dat we de geur ruiken van de ziekenhuiskamers..
dat we logeerpartijen hebben op een oncomfortabele ligbank en het niet warm krijgen door die continue blazende ventilatoren boven je hoofd..
dat je met Ruben over het speelplein rent en er een bed voorbij komt met daarin een doodziek kind en ouders die er met een lege blik naast lopen op weg naar de gevreesde oncologie afdeling, en je je dan bijna schuldig voelt omdat het nu zo goed gaat met je eigen kind..
dat je hoort dat het in een kamer naast je misgaat..
dat het overdag één grote kluwe van mensen door het hele ziekenhuis is en het ’s avonds zo stil en rustig is dat de eenzaamheid je bij de keel grijpt en je onwijs hard wenst dat je thuis was met twee super kanjers van kinderen in bed, en Mariek en ik zittend op de bank met een borreltje en een bak chips.

Advertenties