“We lezen niet zoveel meer op de blog!”  Die vraag en opmerking kreeg ik de laatste tijd vaak, en vandaag ontstond er op facebook verwarring door een oud bericht dus het werd tijd voor een update!

Ik stelde het schrijven steeds uit omdat het goed gaat.  Gek hè, maar dat heeft alles te maken met begin maart.  Toen schreef ik dat het goed ging en 2 dagen later was er stront aan de knikker, voor een lange tijd.  Ik hoop maar dat dat stom toeval was want van Mariek mag ik deze blog pas na onze vakantie online zetten.  Mocht het toch mis gaan na deze post; ik hield van witte bloemen en je hoeft niet in het zwart te komen…

Afgelopen dinsdag kregen wij de laatste uitslagen door en deze zien er goed uit, net als de controle van 3 weken ervoor.  Ruben zelf heeft in die tussentijd laten zien dat hij groter en sterker wordt.  Na het infuus met antistoffen en de AB kuur, vanwege Ruben zijn longontsteking, knapte hij zienderogen op.
Hij is zo’n 2 weken snotvrij geweest en dat was voor iedereen zeer prettig, want het was dweilen met de kraan open. En wanneer hij moest niezen, dan moest je echt dekking zoeken.  Je vraagt je soms echt af hoeveel snot zo’n klein jongetje kan aanmaken???

Na die 2 weken werd hij toch weer verkouden en dat was een spannend moment, want kwam Ruben zelf over deze nieuwe verkoudheid heen? Ontwikkelt hij koorts en/of andere gekkigheid en kwam het infuus met antistoffen weer om de hoek kijken?
Maar nee, onze super Ruben verraste ons door over het ergste punt heen te komen.
Het snot druipt inmiddels wel weer uit zijn neus, en iedereen zet zijn helm met antispat-vizier op wanneer hij moet niezen, maar er is mee te leven.

Tussen de een-na-laatste afspraak en de laatste afspraak zat voor het eerst 3 weken, heerlijk was dat, maar tegelijkertijd ook spannend, want gaan we dat halen zonder een ongepland ziekenhuisbezoekje? Dit bleek geen enkel punt te zijn en we hebben ook geen enkel moment gehad om aan Ruben te twijfelen.  De volgende afspraak is 11 augustus, 5 weken geen ziekenhuis!! Dat voelt alsof we pas over een jaar terug hoeven te komen!

In de tussentijd zitten wij en Ruben niet stil en bereikt hij kleine en grote mijlpalen.
Zo is hij voor het eerst naar de tandarts geweest en verbaasde hij ons weer over hoe makkelijk hij alles toe laat.  Waar andere kinderen, die vaak in contact zijn geweest met medische handelingen, de boel afbreken gaat Ruben keurig liggen, opent hij zijn mond en laat de tandarts zijn ding doen.

We hebben hem aangemeld voor 2 ochtenden peuterspeelzaal zodat hij na de zomervakantie kan wennen voor als hij volgend jaar maart naar school gaat.
Tijdens het kijkuurtje in de peuterspeelzaal rende hij rond als een koe die voor het eerst de weide in mocht. Na het uurtje wilde hij niet mee naar huis dus dat zit wel snor!

Ook hebben we hulp ingeschakeld van een diëtist en een pre-logopediste om ons te helpen bij het laten eten van Ruben. Hij maakt hierin wat progressie, de ene dag gaat het beter dan de andere dag maar er gaat wat naar binnen.
Een stukje brood met pindakaas gaat er wel goed in en daar ben ik blij mee. Ik was zelf niet zo’n beste eter, kon er niks aan doen met een vader die Jantje Appelmoes werd genoemd, maar ik ben op brood met pindakaas (en hagelslag) groot geworden!
Naast het leren eten houdt de pre-logopediste ook zijn spraak in de gaten, dat is wel fijn. Niet dat hij achter loopt maar doordat hij door de verkoudheden vocht in zijn oren heeft, is hij al een tijd doof en dat komt niet ten goede van zijn spraakontwikkeling.  We hopen dat de doofheid afneemt maar als dat niet het geval is dan voorzie ik in het najaar plaatsing van buisjes in zijn oren.  Het was beter geweest dat ze deze al geplaatst hadden tijdens het amandel knippen maar in alle hectiek waren ze het vergeten.

Hopelijk kunnen we over enkele weken een grote mijlpaal bereiken, als dan alles nog zoals nu is dan gaan we een weekje op vakantie! Iets waar we alle 4 naar uit kijken, enorm veel zin in hebben, én ook aan toe zijn.

lint

Advertenties